|
1893 Krakowski Klub Szachistów
Był rok 1893. Wówczas to z inicjatywy Hieronima
Czarnowskiego postanowiono spośród stałych bywalców kawiarni
Schmidta w Krakowie przy ul. Szewskiej utworzyć klub szachistów.
Namiestnictwo cesarsko-królewskie we Lwowie reskryptem z 10 maja
1893 roku zatwierdziło statut klubu pod nazwą "Krakowski Klub
Szachistów". Dokument ten jest do dziś w posiadaniu klubu.
24 maja odbyło się pierwsze zebranie członków, których było na
początku 23. Zmieniła się tez siedziba klubu. Kawiarnia Schmidta
okazała się zbyt mała, przeniesiono ja więc do kawiarni Kijaka w
Rynku Głównym na Linii A-B. Szachiści otrzymali tu do własnej
dyspozycji dwa pokoje, mogli także skorzystać w razie potrzeby z
innych sal. Jednakże w 1909 roku właściciel tej kawiarni
wyjechał z Krakowa, szachiści musieli więc szukać nowego lokum,
w końcu znaleźli w kafejce, prowadzonej przez pana Franczaka w
Rynku Głównym. Tu też doczekali I wojny światowej.
Szachy stawały się coraz popularniejsze w Krakowie, o czym
najlepiej świadczy wzrastająca liczba członków klubu. W 1914
roku było ich już 80. Klub organizował turnieje, a największym
był turniej w 1913 roku z okazji 20-lecia KKSz. Startował
wówczas amerykański arcymistrz-Frank Marshall, który rozegrał
kilka symultan i partii konsultacyjnych. W okresie
międzywojennym klub prowadził ożywioną działalność. Zmienia raz
jeszcze lokum, otrzymując w 1924 roku lokal w Klubie Społecznym
w Rynku Głównym. Krakowscy szachiści goszczą wielu wybitnych
zawodników. Przyjeżdżają do podwawelskiego grodu m in.
Arcymistrz Samisch z Berlina, dając wykłady symultany i pokazy
gry na ślepo. Wzbudziło to sensację w Krakowie. KKSz. bierze
udział w pracach nad utworzeniem Polskiego Związku Szachowego i
wysyła na zebranie założycielski do Warszawy w 1926 loku liczną
delegację.
W 1930 roku krakowscy szachiści zmieniają znowu lokal,
przenosząc się do Kasyna Powszechnego przy Rynku Głównym 13,
gdzie znajdują znacznie lepsze warunki swej działalności. Ale na
tym nie skończyła się wędrówka klubu, później przenosi się on na
ul. Krupniczą w końcu znajduje lokum przy ul. Felicjanek. W 1933
roku KKSz. Obchodzi jubileusz 40-lecia swej działalności i z tej
okazji odbywa się uroczysta akademia oraz turniej. W 1938 roku
doszło z inicjatywy KKSz. Do utworzenia Okręgowego Związku
Szachowego w Krakowie.
Wybuch II wojny światowej powoduje zawieszenie działalności
klubu na sześć lat. W okresie okupacji hitlerowskiej zginęło
wielu działaczy i zawodników KKSz.
Po wyzwoleniu 5 lutego 1945 roku zwołano zebranie organizacyjne,
na które przybyło ponad 200 osób. Krakowski Klub Szachistów
reaktywował swą działalność również Polski Związek Szachowy.
Początkowo w Krakowie a później w Warszawie.
Pierwsze lata po wyzwoleniu charakteryzowały się dużą liczbą
imprez. Organizowano liczne turnieje, ponad 100 osób. Objawia
się wówczas wielki talent Bogdana Śliwy, który odnosi coraz
większej sukcesy. W 1949 roku KKSz. Zostaje bez lokalu. W tej
trudnej sytuacji zarząd decyduje się na połączenie się z
"Ogniwem-Cracovią" i od tej pory klub figuruje jako sekcja
szachowa Cracovii z siedzibą przy ul. Smoleńsk.
Reorganizacja Zrzeszenia "Ogniwo" powoduje, że w 1955 roku klub
przenosi się do "Pałacu pod Baranami" i występuje jako sekcja
szachowa " Sparta WDK". I wreszcie 13.II.1957 roku klub powraca
do swojej historycznej nazwy-Krakowski Klub Szachistów, a jego
siedzibą jest KDK w Rynku Głównym.
Rok 1957 przynosi też krakowskim szachistom duże sukcesy
sportowe. Drużyna KKSz. Zdobyła kolejny tytuł mistrza Polski,
wygrywając w lidze wszystkie 11 spotkań i wyprzedzając drugi w
tabeli Start Katowice aż do 7 pkt Zespół mistrzowski wystąpił w
następującym składzie: Śliwa, Arłamowski, Słobodzian, Wesely,
Major, Wesołowski, Gąsiorowski i Jurczyńska.
W roku 1958 tytuł mistrza Polski juniorów zdobył Węglowski (KKSz.),
wygrywając w finale w decydującym spotkaniu ze Schmidtem
(Poznań) 3,5:2,5, a zespół KKSz. Wywalczył w lidze tym razem
drugie miejsce ulegając tylko Startowi Katowice.
Rok 1960. Drużyna KKSz. znów sięgnęła po tytuł wicemistrzowski w
indywidualnych MP Śliwa zajął I miejsce, zdobywając po raz
szósty tytuł. Porębski (KKSz.) zdobył brąz na MP juniorów.
Mistrzem Krakowa został Ruszczycki. Na walnym zebraniu wybrano
ponownie prezesem inż. Krotosza.
W rok później inż. Krotosz złożył rezygnację, a na jego miejsce
wybrano inż. Wronieckiego. Z sukcesów warto odnotować tytuł
mistrza Polski juniorów zdobyty przez Jędrzejka.
W 1962 roku podczas MP seniorów Śliwa podzielił trzecie i
czwarte miejsce ze Schmidtem, a Jurczyńska w międzynarodowych
mistrzostwach Polski kobiet podzieliła tez trzecie miejsce z mm
Lazarevic (Jugosławia). Tytuł mistrza Polski zdobył po raz drugi
Jędrzejek. Drużyna KKSz. wywalczyła po raz czwarty tytuł mistrza
Polski. Mistrzowie grali w następującym składzie: Śliwa,
Arłamowski, Ciejka, Węglowski, Knapczyk, Stokłosa, Ruszczycki,
Jurczyńska, Jędrzejek i rez. Woźniak. Nowym prezesem klubu
został dr.inż. H. Kaiser.
Rok 1963-to początek nadchodzącego kryzysu w klubie. Wielka
passa KKSz. trwająca właściwie od 1946 roku, a więc przez 16
lat, została zahamowana. Jędrzejek zdobywa kolejny tytuł mistrza
Polski juniorów, ale w drużynowych MP-KKSz. zajmuje dopiero
siódme miejsce.
W 1964 roku prezesem został mgr.inż. A. Pelczar. Jędrzejek po
raz czwarty zostaje mistrzem Polski juniorów, a Śliwa na
olimpiadzie szachowej w Tel-Avivie zajmuje z polską drużyną 10
miejsce, osiągając najlepszy wynik indywidualny spośród
szachistów (9 z 14). W roku 1965 Jurczyńska zdobywa po raz
pierwszy tytuł mistrza Polski. Drużyna KKSz. w MP zajęła dopiero
7 miejsce w półfinale i odpadła z dalszych rozgrywek. Także
przez następne dwa lata. KKSz. nie mógł wejść do finału.
Rok 1967-Śłiwa zostaje wicemistrzem Polski.
Rok 1968-bez większych sukcesów. Drużyna KKSz. znalazła się znów
w gronie finalistów MP, nowym prezesem zostaje Wiesław Kłaput i
pełni tę funkcję do 1973 roku.
W tym czasie drużyna spadła z ekstraklasy, a następnie na krótki
okres opuściła II ligę. Z bardziej wartościowych wyników można
wymienić zajęcie 9 m. Przez KKSz. w mistrzostwach Polski w grze
błyskawicznej, a w 1973 roku zdobycie mistrzostwa okręgu w grze
błyskawicznej. Mimo słabszych rezultatów klub jest w dalszym
ciągu centrum życia szachowego w mieście, organizuje liczne
turnieje, wychodzi z propagandą szachów do krakowskiej
młodzieży, zapraszając ją na coroczne otwarte mistrzostwa klubu.
Z okazji jubileuszu 75-lecia KKSz. zorganizowano turnieje, w
których wzięło udział 9 mistrzów krajowych.
W 1974 ROKU nowym prezesem zostaje Marian Łysiak i pełni te
funkcję przez dwa lata. W działalności sportowej nie notuje się
w tym okresie większych sukcesów. Wprawdzie klub ma w swych
szeregach kilku indywidualnych mistrzów okręgu, ale gorzej mu
się wiedzie w rozgrywkach zespołowych. KKSz. opuszcza ponownie
szeregi II ligi.
W latach 1975-79 prezesem jest mgr Jerzy Krzyworzeka. Gdy
przejął tę funkcję, klub znajdował się w głębokim impasie.
Jedynie połączenie z sekcją Hutnika Kraków, równoznaczne z
automatycznym awansem drużyny do II ligi, stworzyło realne
szanse odbudowy znaczenia i rangi krakowskich szachów.
Fuzja obydwu klubów nie była jednak sprawą łatwą. Wymagała wielu
zabiegów, a nawet umiejętności dyplomatycznych. Ówczesny prezes
Jerzy Krzyworzeka poświęcił temu zamierzeniu wiele czasu, ale
udało mu się cel osiągnąć. Sekcje KKSz. i Hutnika zostały
połączone, połączono też w jedną całość nazwy obydwu klubów.
Drużyną seniorów znalazła się automatycznie w II lidze (KKSz.
grał wówczas w klasie wojewódzkiej), przekazano nowemu klubowi o
nowej nazwie "hutniczy" sprzęt szachowy. KS Hutnik miał też
wspomagać finansowo szachistów, jednakże po krótkim okresie
wycofał się ze zobowiązań pieniężnych. Dziś nazwa KKSz-Hutnik
przypomina tylko, że przed laty dokonano fuzji obydwu sekcji
szachowych, bo związki szachistów z nowohuckim klubem są dziś
żadne.
Reprezentanci KKSz-Hutnik zaczynają odnosić coraz większe
sukcesy. I tak w 1976 roku wywalczyli w rywalizacji seniorów
pierwsze miejsce w grupie południowej II ligi i zarazem awans do
ekstraklasy. Zespół juniorów zajął 6 miejsce w II lidze. W rok
później juniorzy już w I lidze wywalczyli szóste miejsce, a
seniorzy w ekstraklasie uplasowali się na 7 miejscu.
Rok 1978 przyniósł Annie Jurczyńskiej już po raz piąty tytuł
mistrzyni Polski. Startowała też w Olimpiadzie szachowej w
Buenos Aires, zajmując wraz z zespołem bardzo dobre piąte
miejsce jako jedyna z polskiego teamu nie przegrała ani jednej
partii, mając pięć wygranych pojedynków i pięć zremisowanych.
Prezesi KKSz
1893 Hieronim Czarnowski
1893-1894 Ludomir Benedyktynowicz
1895-1896 Bolesław Woysym-Antoniewicz
1899-1908 Marian Wiewiórowski
1908-1909 Adam Żuk-Skarszewski
1910-1918 Marian Wiewiórski
1919 Emanuel Bujak
1920-1922 Marian Wiewiórski
1922-1927 prof. Ignacy Król
1928-1938 inż. Juliusz Żukowski
1939 Marian Dienstl-Dąbrowa
1945 Dr Czesław Warchałowski
1945 inż. Feliks Mitura
1945 mgr Zbigniew Miller
1945 prof. Franciszek Przystał
1946 inż. Jan Bertholdi
1948-1949 prof. Franciszek Przystał
1950-1951 inż. Michał Wronecki
1952-1955 mgr inż. Henryk Kaiser
1956-1961 inż. Józef Krotosz
1961-1962 inż. Michał Wronecki
1962-1964 Dr inż. Henryk Kaiser
1964-1968 mgr inż. Andrzej Pelczar
1968-1973 Wiesław Kłaput
1974-1975 Marian Łysiak
1975-1979 Jerzy Krzyworzeka
1979-1983 mgr inż. Piotr Rudol
1984 Jerzy Krzyworzeka
1984-2002 mgr inż. Andrzej Pelczar
2002-2006 mgr Józef Pułka
Wielcy Zawodnicy w historii
arcymistrz Bogdan Śliwa
arcymistrz Arkadi Rotstein
mistrzyni międzynarodowa Anna Jurczyńska
mistrz międzynarodowy Jerzy Kostro
mistrzyni Czesława Grochot
Największą Postacią był jednak krakowski student Karol Wojtyła,
który był członkiem Klubu i posiadał II kategorię szachową.
Papież Jan Paweł II grywał w szachy oraz był autorem wielu
szachowych zadań.
Źródło: Strona KKSz, którą sam tworzyłem ;-)
Szachy |
